Czyli do chwili, gdy więcej będzie powodów do radości, niż zmartwień. Niestety po przemyśleniu sprawy doszłam do wniosku, że to mogłoby oznaczać dożywotni odpoczynek od sieci.
Wszystkiego dobrego na nowy rok.
Wczoraj zaś odkryłam, że poza powodami oczywistymi, mam kolejny by się leczyć.
Dzień upłynął mi na sprzątaniu psich wymiocin (Chojrak. co 10 minut), śledzeniu co znów zmalował Pączek i opanowywaniu domowych histerii (koło 17-stej rozważałam już strzelenie sobie w łeb).
Pomiędzy praniem zarzyganego dywanika a miotaniem przekleństw w cichości łazienki, wyjrzałam przez okno i WTEM dostrzegłam białego, przybrudzonego, jak nic bezdomnego kota. Bez tylnej łapy.
Wiecie o czym pomyślałam, prawda?
Dobrze, że kot był sprawny i pogalopował gdzieś dalej, bo jeszcze bym go poszła ratować.
