książki jako inspiracja do zmiany

Pod jedną z poprzednich notatek odpowiedziałam na komentarz PaniX, w efekcie czego zostałam poproszona o podanie listy książek, które pomagają kształtować charakter i mogą być pomocne przy zmianie stosunku do świata.

Okazuje się, że to nie takie proste.

Często w chwilach zwątpienia miałam wrażenie, że wszyscy radzą sobie z życiem lepiej niż ja. Nie że mają w życiu lepiej, tylko że lepiej sobie z tym, czego doświadczają, radzą.

Widząc, że ktoś żyje tak, jak ja bym chciała, zastanawiałam się jak on to robi. Czasem nawet pytałam, pisałam maile, potrzebowałam recepty.

Dopiero po czasie dotarło do mnie, że było dokładnie tak, jak pisze Covey:

"Kiedy w życiu jednostek, rodzin i organizacji opartych na trwałych zasadach dzieje się dobrze, zaciekawia to innych. Podziwiają oni siłę i dojrzałość takich ludzi, jedność i współpracę w rodzinach, współdziałanie dostosowane do zmiennych warunków w organizacjach. Natychmiastowa reakcja ludzi odkrywa ich podstawowy paradygmat. Pytają: "Jak ty to robisz? Naucz mnie tych sposobów". Naprawdę mówią wtedy: "daj mi jakiś doraźny środek, który uśmierzy mój ból".

Chciałam czegoś w stylu: "rano pięć razy ściskam lewe ucho, potem łykam trzy płatki tulipana; no i śpię przy otwartym oknie. jeśli zrobisz to, co ja - poczujesz się dobrze".

Tymczasem nie tak łatwo wyjaśnić, jak się dotarło do momentu, w którym się jest. Na to składa się mnóstwo spraw, wyborów, pracy i czasu. Można nawet próbować wyjaśnić komuś czym się kierujemy, ale to będą tylko słowa. Póki drugi człowiek nie przejdzie własnej drogi, sam siebie nie ulepi, możemy mu najwyżej orientacyjnie wskazać kierunek. A i tak nie wiadomo, czy jemu tak samo spodoba się to, co po przejściu tą ścieżką zobaczy.

Na to, kim jesteśmy dzisiaj, składają się wszystkie nasze doświadczenia, ludzie których spotkaliśmy i tak naprawdę drobiazgi. Książki też, ale póki w środku nie zdarzy nam się takie KLIK, które sprawi, że wszystko, co przeczytaliśmy, zobaczyliśmy, przemyśleliśmy i przeżyliśmy nabierze nowego sensu, nasze lektury będą budowaniem fundamentu. Nie zaczarują nam rzeczywistości, ale każda z książek będzie ważna. Po tym KLIK, do niektórych z nich wrócimy, by na nowo odczytać wskazówki.

Bodajże w "Opętanych" Gombrowicza był taki fragment... Nie mam pewności, bo czytałam to raz kilkanaście lat temu, mogę więc trochę przekłamywać. Był tam dziadek, z którym nie było kontaktu, a któremu wszyscy chcieli pomóc coś sobie przypomnieć. Z rozważań wyszło im, że poprzednio do pożądanego zachowania sprowokował go jakiś gest domownika; wszyscy zainteresowani zaczęli więc wykonywać dziwne ruchy, sekwencje kroków i gestów, i obserwować czy to zadziała. Ktoś zastygał z łokciem pod dziwnym kątem, ktoś inny przedziwnym gestem rozkładał talerze na stole.

Mam wrażenie, że z tym naszym dochodzeniem do tego, o co nam w życiu chodzi i co chcielibyśmy ze sobą zrobić, oraz szukaniem osobistego sensu życia (który sobie wypracujemy i nadamy/stworzymy) jest jak z sytuacją z "Opętanych". Nie do końca wiadomo, dzięki czemu nam wszystko wskoczy na swoje miejsce. Może wystarczyć jakiś dialog w powieści, albo scena w filmie, inspirujące zdanie wyczytane na blogu (np. w komentarzach u Baronowej często się zdarza) i nagle słychać KLIK. I wszystko, co nas w to miejsce zaprowadziło, nabiera innego sensu.

Nie odrzucałabym niczego.

Niedawno osoba, która prowadzi na facebooku jedną ze stron mającą propagować czytanie, napisała coś, co mnie odrzuciło. Na komentarz, w którym ktoś prosił o podpowiedź, co czytać, odpowiedziała: (tu miał być cytat, ale nie mogę go odnaleźć, dlatego napiszę jak pamiętam) "ma pan rację, istotne jest przecież to co się czyta. Przecież oczywiste jest, że czytanie Kalicińskiej nie ma żadnej wartości".

Nie mogę się z tym zgodzić. W żadnym wypadku. Przyznaję, że zastanawiając się, co ludzie w tej lekturze widzą i na ile serial, którego jeden odcinek widziałam i uznałam za beznadziejny, oddaje charakter książki, próbowałam przeczytać "Dom nad rozlewiskiem". Dobrnęłam bodajże do dwudziestej strony i uznałam dalsze zmuszanie się do tej lektury za stratę mojego czasu. Ale to była strata czasu dla mnie. Komuś innemu ta książka może coś dać, z czymś się skojarzyć, coś przypomnieć.

Za stratę mojego czasu uznałam też, po kilku podejściach, parę książek nominowanych, czy nawet nagrodzonych Nike. Były więc stratą czasu dla mnie, dla innych zaś okazały się wartościowe.

Sądzę, że trzeba uważać z takimi stwierdzeniami, zwłaszcza jeśli ma się ambicje, by kształtować postawy innych.

Kiedy pracowałam w księgarni, przychodziły do mnie starsze panie z notesikami wypełnionymi dziesiątkami tytułów ulubionych autorek - głównie romansów. Zapisywały, by nie zdublować. Nie pokusiłabym się o stwierdzenie, że te lektury nic im nie dają.

Im więcej zobaczymy, przeżyjemy, przemyślimy, wyczytamy, tym szybciej (przynajmniej w teorii) powinno nas to zaprowadzić do celu.

Z tym że jak dotrzemy do celu, dopiero będziemy musieli zacząć zasuwać :)

"(...) musimy wybrać cele i zasady, zgodnie z którymi będziemy

żyć; w przeciwnym razie próżnia się wypełni, a my utracimy naszą samoświadomość i

będziemy żyć niczym pełzające zwierzęta, które żyją głównie po to, by przetrwać i

rozmnażać się. Ludzie, którzy egzystują na tym poziomie, nie żyją; „są przeżywani".

Reagują nieświadomi swojego wyjątkowego wyposażenia, które tkwi w nich nie rozwinięte

i nie wykorzystane.

Nie można go rozwinąć w trybie przyspieszonym. Tu rządzi prawo plonów; zawsze

będziemy zbierać to, co posiejemy – nic więcej, nic mniej.

(...)Szkolone na coraz wyższym poziomie sumienie będzie nas wieść po ścieżkach

osobistej wolności, bezpieczeństwa, mądrości i siły.

Przesuwanie się po wznoszącej się spirali wymaga od nas, byśmy się u c z y l i ,

z o b o w i ą z y w a l i   i   d z i a ł a l i  na coraz wyższym poziomie. Jeśli uznajemy, że

osiągnęliśmy wystarczający poziom, sami siebie wprowadzamy w błąd. Żeby utrzymać się

w postępującym ruchu, musimy uczyć się, zobowiązywać, działać – uczyć się,

zobowiązywać i działać – i znowu uczyć się, zobowiązywać i działać."
("7 nawyków skutecznego działania" Covey)

Jednak lektury są ważne. Bardzo proszę o pomoc.

Chciałabym, by napisali Państwo, jakie książki coś w Was poruszyły, pomogły coś zobaczyć pod innym kątem, pomogły w rozwijaniu się. Nie musi to być psychologia czy filozofia. Może być cokolwiek - także coś, w czym poruszyło Was jedno zdanie. Mogą być również filmy.

Coś inspirującego.

Ja zacznę. Może poza PaniąX, ktoś jeszcze znajdzie w tym spisie coś interesującego.

Liczę, że dzięki Wam i temu, co napiszecie, ja też dowiem się czegoś nowego.

- "W poszukiwaniu sensu życia" Maria Szyszkowska,

- "W poszukiwaniu własnej drogi" Maria Szyszkowska w rozmowie z Gabrielem Michalikiem,

- " Męka twórcza. Z życia psychosomatycznego intelektualistów" Barbara N. Łopieńska,

- "Przepływ" Mihaly Csikszentmihalyi

- "7 nawyków skutecznego działania" Stephen Covey,

- "Kiedy ryby latają" John Yokoyama i Joseph Michelli,

- "Ostatni wykład" Randy Pausch, Jeff Zaslow
- Książki Kazimierza Obuchowskiego - załapałam się jeszcze na jego wykłady na uczelni.
Ale też mnóstwo dzienników i biografii. Na przykład Dzienniki Gombrowicza. 
Karen Horney czytałam całkiem sporo - zwłaszcza "Neurotyczną osobowość naszych czasów" -ale takie miałam zainteresowania. Fromma trochę.
Martin Eden Londona i wiele wiele innych, których tak na szybko nie przywołam.
Pewnie mi się skojarzy, gdy Wy zaczniecie wymieniać swoje tytuły.
Pomożecie?