i tak

Moi Drodzy
Niemoc mnie ogarnęła straszna i irytacja nie mniejsza.
Obiecałam sobie nie wrzucać tu nic specjalnie osobistego, tymczasem teraz głównie to, co moje i osobiste, pochłania mi myśli i ręce. I choć w pierwszym odruchu chciałabym się podzielić, po chwili zazdroszczę autorom, którzy są anonimowi i mogą napisać szczerze, co im w głowie siedzi.

Skoro nie jestem anonimowa, czuję jakiś przymus wewnętrzny, tłumaczenia nawet drobnych spraw. Życzliwa mi osoba, która sugeruje, że gdzieś tam są bardziej pojemne regały, wywołuje u mnie imperatyw objaśnienia, że potrzebowaliśmy czegoś w danej minucie, bo posiadane gotowe półki okazały się produktem pomyślanym całkiem nie na polskie blokowe ściany. I że za rok-dwa będziemy dzieciom wymieniać meble itd itp. PO CO JA SIĘ TŁUMACZĘ?? Wybraliśmy tak i kropka. Skoro ktoś życzliwy i fajny wywołuje u mnie taką reakcję, to nieżyczliwy tylko ten stan potęguje. Ponieważ moje decyzje od jakiegoś czasu są wynikiem głębokich przemyśleń, wydaje mi się (zupełnie idiotycznie), że jak o tym opowiem, nawet nieżyczliwy zrozumie. Jakbym tego naprawdę do czegoś potrzebowała. Do czego niby?

Coraz więcej osób, które pamiętam z własnych blogowych początków, zamyka blogi, hasłuje, ucieka, zakłada nowe, nie zakłada nic i przenosi się na fb, albo odcina od znajomości sieciowych zupełnie. Tak zniknął mi blog mądrej matki (zeszydło), teraz Ryba pogrąża się w niebycie. Idiomka zamknęła komentarze już jakiś czas temu, Mignona po tych jatkach komentarzowych już ze dwa lata chyba ma wyłączoną opcję komentowania. Najbardziej w tego wszystkiego zazdroszczę chyba Mig, umiejętności kompletnego olania opinii innych. To uczynienie z bloga czegoś osobnego, spektaklu który broni się sam. Może to byłoby dla mnie jakieś wyjście? Takie oduczanie się życzliwego traktowania każdego z obserwujących. Odcięcie się.
Tyle że trudno mi wyobrazić sobie ten blog bez Waszych komentarzy. Także ze strony czysto praktycznej - na komentarz łatwiej mi odpowiedzieć, niż zebrać się do odpisywania na maile.

Prawda jest taka, że nie wiem co zrobić w tym blogiem. Cenię sobie codzienny kontakt, tymczasem chwilowo nie chce mi się czytać, gotować ani komentować rzeczywistości (wkurza mnie ludzka głupota, okrucieństwo, dążenie do tego, by tylko było łatwo i bogato, brak odpowiedzialności, poziom moralny i intelektualny ludzi polityki, już nawet radia praktycznie nie słucham)- żyję trochę wewnątrz.
Stąd moje milczenie tutaj.


I nie napisałam tego, byście pisali maile, przekonując bym pisała, czy coś tam. Po prostu wyjaśniam, dlaczego (chwilowo?) nie publikuję.
.............................
A to wyczytałam gdzieś, gdzie nie spodziewałabym się wyczytać. Ktoś umie zgadnąć kto to napisał? Ja bym nie zgadła :)
"Wiedziałam, że to tylko szczęśliwy sen, marzenie spełnione na krótko, jak w bajkach(...) Zrywałam się  o świcie, żeby nie stracić żadnej chwili, jak ktoś, kto wie, że wkrótce umrze, czyli tak właśnie, jak należałoby naprawdę żyć."