nauka o przemijaniu przyszła sama

Mentalność Polaków nie pozwala się cieszyć tym, co jest. Nigdy nie jest dość dobrze, trawa u sąsiada zawsze bardziej zielona - z czego tu się cieszyć. Być zadowolonym z siebie to już w ogóle godne potępienia. Sama tak kiedyś myślałam.
Pamiętam jak kilka lat temu jedna blogerka napisała, że jest dumna, bo zawsze umie stworzyć ciepły rodzinny klimat w swoim domu (gdziekolwiek by nie była) i jakie poruszenie to wywołało. No jak to. Napisać tak wprost? Zero skromności!
Z biegiem lat coraz bardziej mnie ta polska mentalność wkurza i cenię ludzi, którzy cenią samych siebie. Nie mówię tu o bufonach, którzy mogliby prowadzić program "jestem jaki jestem, podziwiajcie!" i którzy uważają że nie muszą już niczego się uczyć, ani nad sobą pracować, bo są ucieleśnieniem ideału.
Mówię o tych, którzy mimo kompleksów, ciężką pracą coś zdobyli i umieją się tym cieszyć oraz być z tych osiągnięć dumni.
To ci sami, co na "jaka ładna bluzka", nie odpowiadają "daj spokój, stara szmata. i do tego zobacz, tu ma plamę".

Martwię się wieloma sprawami związanymi z naszym życiem. Martwię się o zdrowie najbliższych, o stan naszych finansów - choć jest o niebo lepiej niż było w poprzednim miejscu zamieszkania - o jakieś inne sprawy. Wkurzam się na drobne niedogodności, wpadam we wściekłość po kolejnej bezsensownej kłótni między dziećmi, irytują mnie okruchy na stole i wszystkie domowe obowiązki (codziennie to samo odkurzanie, pranie, kuweta, pierdoły które zabierają czas, jaki mogłabym poświęcić na coś mądrego.) Czasem mam dość i na wszystkich warczę.
Równocześnie absolutnie, nieprzyzwoicie wprost pławię się we własnym szczęściu.
W mądrości naszych dzieci, w świetnej pamięci i analitycznym umyśle jednego i ogromnej twórczości i żywiołowości drugiej. W cieple i mądrości Pita. W tym jak fajnie ewoluuje nasz związek. W tym, że po jedenastu latach razem, zaczynam tęsknić, gdy tylko wyjdzie/wyjdę z domu. Że nie chodzi o to, by robić wszystko razem, ale o radość z bycia ze sobą, towarzyszenia w drodze. O ten moment, gdy sprawia ci przyjemność robienie komuś przyjemności. I gdy można czuć się bardziej zjednoczonym z drugim człowiekiem, gdy się leży na kanapie z książką, a ten drugi gra na kompie, niż z kim innym non stop trzymając się za ręce.

Kiedyś strasznie mnie wkurzało, gdy Pit mówił o Diamentowej Drodze. Opowiadał o nauce o nietrwałości. O tym, że sztuką jest brak przywiązania, cieszenie się, gdy coś jest i akceptacja tego, że kiedyś nie będzie.
"Daj spokój, nie wkurzaj mnie" - mówiłam - "ja chcę być przywiązana, nie chcę niczego tracić! nie mów do mnie na ten temat."

Teraz, po dziesięciu latach, siedzę o trzeciej w nocy w kuchni i rozmawiam z Kamą. Olśniewa mnie w jednej sekundzie, że całkiem niebuddyjskimi metodami doszłam do podobnych wniosków. Opowiadam o chodzeniu po domu, gdy wszyscy śpią. O tym, że ich głaszczę, przytulam, okrywam i chłonę. Że mi tak dobrze z tym, co teraz mam i że równocześnie to bolesna radość, bo powiązana ze świadomością, że tak nie będzie zawsze. Bo kiedyś mnie nie będzie, ich nie będzie, wszystko może się zmienić w jednej chwili. Ktoś może zachorować, ktoś się wyprowadzić, ktoś odejść. Ale teraz są są są. JESTEŚMY. I tak jest dobrze, jest wspaniale. Opowiadam i płaczę.
Ze szczęścia i dlatego, że wszystko się zmienia. I wszystko mija.
Ale póki nie mija, pławię się w tym, jak rano pod ciepłą kołdrą, pięć minut przed szybką toaletą i wyjściem na mróz.
To dobre pięć minut. Niech trwa jak najdłużej.